Swanetia - dlaczego warto ją zobaczyć?

Swanetia leży u stóp najwyższych szczytów Kaukazu i przez większość historii była praktycznie nie do zdobycia: dostęp tylko przez przełęcze, zimą całkowicie odcięta. Dlatego Swanowie zachowali własny język (swański, niepiśmienny i niezrozumiały dla reszty Gruzinów), własne prawo zwyczajowe i własne ikony, które ukrywali przed każdym najeźdźcą.

Wieże obronne, po dwie-trzy na rodzinę, budowano od IX do XIII wieku. Nie stoją w skansenie - stoją obok domów, w których nadal się mieszka, obok garaży i suszących się prześcieradeł. To robi różnicę.

Nie da się zobaczyć wszystkiego. Te trzy warto zaplanować niezależnie od formy wyprawy.

Swanowie mają opinię twardych i nieufnych. Prawda jest taka, że są nieufni wobec pośpiechu, a nie wobec ludzi. Wystarczy usiąść, zjeść to, co postawią na stole, i nie spieszyć się do busa - reszta dzieje się sama.

Gościnność jest tu obowiązkiem, nie uprzejmością. Dlatego kolacja u gospodarzy potrafi się skończyć trzy godziny później, niż planowałeś, z toastami za rodziny, góry i tych, których nie ma.

Czerwiec-wrzesień na trekking: zielono, przełęcze otwarte, wieczory chłodne. Lipiec i sierpień najcieplejsze, wrzesień z najlepszym światłem. Styczeń-marzec na narty i na zimową Swanetię: śnieg po dachy, dymy z kominów i wieże, które w mrozie wyglądają jak z innej epoki.

Kwiecień, maj, listopad to okres przejściowy: drogi w remoncie po zimie, część guesthouse'ów zamknięta, pogoda nieprzewidywalna. Wtedy zwyczajnie nie jeździmy.

Drogi bywają trudne, transport bywa spóźniony, a plan dnia jest elastyczny z definicji. Swanetia nie stara się być wygodna i nie udaje, że jest kurortem.

Właśnie dlatego się ją pamięta. Miejsca dopracowane do zera zlewają się w jedno. To zostaje osobno.